امام حسن (ع) مدت هفت سال و شش ماه ازعمر شریف خود را در کنار جدش رسول خدا (ص) و دامان پر مهر آن بزرگوار گذراند. شاید بهترین دوران زندگی آن امام همام ، همان چند سال بود ، که از هر جهت مورد محبت افراد خانواده ، به خصوص جد بزرگوار خود قرار داشته است. پیامبر اکرم (ص) آن چنان به حسن عشق می ورزید که او را « ریحانه » خود که کتابهای تاریخی و روائی به کرات به آن اشاره کرده اند که به برخی از آنها می پردازیم...

1- ابو ایوب انصاری می گوید : « من نزد رسول خدا (ص) رفتم ، حسن و حسین علیهما السلام  در کنار وی و پیش روی آن حضرت بازی می کردند . من عرض کردم : ای رسول خدا! آیا ایشان را دوست داری؟ فرمود: چگونه آنها را دوست نداشته باشم ، در حالی که آنها گلهای خوشبوی من از دنیا هستند و من آن دو را می بویم.»

2- براء بن عازب می گوید: « پیغمبر را دیدم که حسن را بر شانه خود داشت و می فرمود: من او را دوست دارم ،تو هم او را دوست بدار.»

3-در حدیثی از ابوبکر نقل شده است که می گوید:« حسن و حسین را دیدم ،در حالی که رسول خدا (ص) نماز می خواند و آنان بر پشت آن حضرت می پریدند و رسول خدا(ص) آن دو را با دست نگه می داشت تا برخیزد تا کودکان به راحتی روی زمین بایستند، و چون نمازش به پایان رسید، آن دو را در دامان خویش نشانید و دست بر سرشان کشید و سپس فرمود: این دو پسرمن دو گل خوشبوی من از دنیا هستند.»

4- از عایشه روایت شده است که می گوید: « پیامبر (ص) حسن را می گرفت و به خود می چسباند و می فرمود: این پسر من است و من او را دوست می دارم ، پس او را دوست بدار و هر کس او را دوست می دارد ،دوستش بدار.»

5- عبد الله بن عبد الرحمان می گوید: « حسن ، شبیه ترین خاندان پیغمبر و محبوب ترین آنها نزد پیامبر (ص) بود ، و من آن کودک را می دیدم که می آمد و بر پشت آن حضرت قرارا می گرفت ، در حالی که پیامبر (ص) در سجده بود و آن حضرت سجده را طولانی می کرد تا کودک با اختیار خود پائین آید . »